"Seica chove e que a terra non se molla
seica de beber auga non me canso
E aínda que o ceo non exista,
Segue ahí o meu anxo?"
Ai a destempo margarida
Linda e espida
Mollada pola xeada
Dun verán tardío
No que a destempo foron as cereixas
Que en inverno nuas quedaron
E puxéronse vermellas ao quedaren
Co óso ó aire festeiro
Como a moa dun muíño antigo
Onde os nosos devanceiros
Recollían margaridas espidos
Comentarios
Publicar un comentario
¡Deja aquí tu comentario!